Liga 1932W olimpijskim 1932 roku Cracovia wywalczyła trzeci tytuł Mistrza Polski. Jednak panowanie krakowian w polskim futbolu już nie było tak wyraźne, w następnych latach zdetronizowali ich Ślązacy. Pierwszego reprezentanta w ekstraklasie zyskało województwo lubelskie.


© Autor: Jakub Malicki

Na Igrzyskach Olimpijskich w Los Angeles Polacy zdobyli 2 złote medale w biegach (Janusz Kusociński na 10 tys. metrów i Stanisława Walaskiewicz na 100 metrów). Reprezentanci warszawskich klubów błysnęli więc na olimpiadzie, ale w Lidze Warszawa miała słabszy sezon. Przegrana Legii 0-2 w ostatnim meczu w Krakowie, dała „Pasom” tytuł.

Cracovia tryumfowała, choć więcej zwycięstw w sezonie odniosły Pogoń i Warta (po 13, „Pasy” o jedno mniej). W bezpośrednich pojedynkach silniejsza okazała się Warta (pokonała Cracovię 3-2 u siebie i 1-0 na wyjeździe). Pogoń Lwów zdobyła 28 punktów, czyli tyle samo, co we wcześniejszych rozgrywkach. Jednak wynik ten dał jej w 1932 roku tytuł wicemistrzów Polski, pierwsze podium w historii Ligi i sukces po 6 latach od swojego ostatniego Mistrzostwa Polski.

Najwięcej goli w sezonie zdobyły: Cracovia i Warta, a piłkarz „Zielonych” został także najlepszym strzelcem rozgrywek. Ledwie 16 goli wystarczyło poznaniakowi, Kajetanowi Kryszkiewiczowi by szczycić się tytułem „króla strzelców”.

Liga 1932Na mapie ligowców pojawił się wojskowy klub z Siedlec. W eliminacjach WKS 22 pułku piechoty okazał się silniejszy od Naprzodu Lipiny (4-3, 2-1), a wcześniej odprawił WKS 82 pp Brześć i Rewerę Stanisławów, o czym wspominałem w przedwczorajszym wpisie o tym klubie.

Nad losami ekstraklasy i udziału w niej siedleckiego beniaminka ubolewał redaktor „Przeglądu Sportowego” w artykule pod wszystko mówiącym tytułem „Liga przed nowym kryzysem”: „Niespodziewane przedostanie się drużyny 22 p.p. z Siedlec do grupy naszej ekstraklasy piłkarskiej wznieciło w łonie zarówno klubów ligowych jak i władz naczelnych jeśli nie popłoch i panikę, to w każdym razie poważny niepokój o losy samej instytucji. Pobieżna już bowiem kalkulacja finansowa wykazała, że pułkowy klub siedlecki nie posiada już nie tylko mocnych podstaw finansowych, ale nawet danych, aby znieść brzemię wydatków związanych z przetrwaniem choćby w ciągu jednego roku egzystencji wśród polskiej arystokracji piłkarskiej.”

Następnie autor artykułu rozwijał tezę o potencjalnych problemach finansowych siedlczan, którą tłumaczył słabą frekwencją na meczach siedlczan w lidze okręgowej (średnia ok. 1500 widzów) wobec dużo wyższej ekstraklasowych klubów z Krakowa, Warszawy, Lwowa, Łodzi czy Śląska (średnio 2500) oraz niższą ceną biletów (1 zł w Siedlcach wobec 1,5 – 2,5 zł w wymienionych miastach).

Czarne wizje redaktora „PS” nie znalazły poparcia w rzeczywistości, siedlczanie odnieśli w sezonie 7 zwycięstw (m.in. u siebie z Wartą 3-2 oraz Wisłą 3-0 oraz dwukrotnie po 2-1 zeszłorocznego Mistrza Polski, Garbarnię). Na koniec sezonu zajęli bezpieczne 9. miejsce w tabeli, a problemy pojawiły się dopiero w następnych latach, o czym już wspominaliśmy przy okazji wpisu o logo WKS 22 pp.

Drużynę z Siedlec warto zapamiętać z dwóch powodów – była pierwszym reprezentantem województwa lubelskiego w ekstraklasie (dopiero 48 lat później do elity dotarł Motor Lublin) oraz klubem z najmniejszego miasta (ok. 40 tys. mieszkańców), które gościło ligowców przed wojną.

Najsłabszym zespołem okazała się Polonia Warszawa, skutkiem czego opuściła szeregi ligowców. „Czarne koszule” wrócą do elity w 1934 roku z lekko zmienionym herbem. Za to szczęśliwie lwowscy Czarni uniknęli degradacji, którzy pomimo 9 zwycięstw, zakończyli rozgrywki z 16 punktami. Stało się tak, gdyż 5 meczów „Powidlaków” zweryfikowano jako walkowery z powodu występów nieuprawnionego zawodnika – Romana Żurkowskiego – który powinien pauzować przez dwa miesiące po „transferze” z Ostrovii. Co ciekawe, jednym z unieważnionych meczów był zwycięski z Cracovią (1-0, bramka Żurkowskiego). Mecz został rozegrany w kwietniu 1932 roku (4 seria), a wynik zmieniony na 0-3 dwa miesiące później. Jednak do końca rozgrywek trwały przepychanki działaczy o słuszność ukarania Czarnych.

Najwięcej bramek padło w meczu Warty z Wisłą (8-3), a najwyższe zwycięstwa odniosły Cracovia i Wisła w Warszawie, obie zwyciężyły Warszawiankę w stosunku 6-0.

Końcowa tabela sezonu 1932 wygląda następująco:

Cracovia logo klubuPogoń Lwów logo klubuWarta Poznań logo klubuŁKS logo klubuLegia Warszawa logo klubuWisła Kraków logo klubuRuch Wielkie Hajduki logo klubuWarszawianka logo klubuWKS 22pp Siedlce logo klubuGarbarnia Kraków logo klubuCzarni Lwów logo klubuPolonia Warszawa logo klubu

Źródła:
Archiwum „Przeglądu Sportowego”

Encyklopedia Piłkarska FUJI, tom 25: O tytuł Mistrza Polski; Katowice 2000

https://www.wikipasy.pl
dostęp: 2016/10/20