Liga 1934Na Śląsku zbudowali machinę do zwyciężania. Do mistrzowskiego zespołu sprzed roku dołączył Ernest Wilimowski i Ruch „odjechał” reszcie zespołów. „Czarne koszule” wróciły do Ligi z nowym logo, a w połowie sezonu z rozgrywek wycofano wojskową drużynę z Siedlec.


© Autor: Jakub Malicki

W styczniu 1934 roku, ręką ambasadora Józefa Lipskiego, Polska podpisała akt o niestosowaniu przemocy z hitlerowską III Rzeszą. Narastał za to spór z Czechosłowacją o Zaolzie, skutkiem czego w kwietniu reprezentacja Polski nie przystąpiła do rewanżowego meczu eliminacji Mistrzostw Świata przeciwko tamtejszej drużynie. Jesienią 1933 roku Czechosłowacy wygrali w Warszawie 2-1, w rewanżu otrzymali walkower i to sąsiedzi zza południowej granicy pojechali na włoski Mundial. Dodajmy, że Czechosłowacja dotarła do finału mistrzostw, gdzie jednak uległa Włochom 1-2.

W kwietniowym meczu Polski przeciwko Czechosłowakom planowany był debiut 17-letniego wówczas Ernesta Wilimowskiego. Wobec odwołania tego barażu, pierwszy mecz w reprezentacji „Ezi” rozegrał 21 maja przeciwko Danii (porażka 2-4 w towarzyskim meczu w Kopenhadze).

Ernest WilimowskiPierwszą bramkę dla Polski strzelił dwa dni później, wyrównując stan meczu ze Szwecją w Sztokholmie na 2-2 w 59 minucie. Jednak Szwedzi wbili Polakom dwie bramki więcej i mecz zakończył się wynikiem 2-4.

Jak ważny był to rok w karierze Wilimowskiego świadczą jego popisy w Lidze. Zawodnik, który przed sezonem trafił do Ruchu z 1. FC Katowice, debiutował już w pierwszym meczu ligowym.

Ernest WilimowskiW inauguracji sezonu przeciwko Cracovii nie strzelił gola, wyręczyli go Peterek (dwie bramki) i Giemsa. W kolejnym meczu był bardziej skuteczny – przeciwko Wiśle w Katowicach trafił na 2-0, a Ruch wygrał ten mecz 4-1.

Kolejny mecz ligowy, po raz kolejny krakowski rywal i znowu Wilimowski na ustach całej Polski. Strzelił 5 goli Podgórzu, a Ruch wygrał 13-0, co pozostaje drugim najwyższym zwycięstwem w historii Ligi.

Ruch Podgórze 13-0Jak pamiętacie, w historii wyższe zwycięstwo odniosła jedynie Wisła – nad TKS w 1927 roku (15-0). W tamtym meczu Hernryk Reyman strzelił 6 goli, co przybliżyło go wówczas do zwycięstwa w klasyfikacji strzelców (w 1927 roku zdobył 37 goli). 6 lat później podobną skutecznością wykazał się Ernest Wilimowski, któremu 34 gole dały tytuł króla strzelców.

Za to nie sposób nazwać królem Strzelca, tę wojskową drużynę z Siedlec, która zdezerterowała w połowie rozgrywek. Ekstraklasa stanowiła zbyt wysokie progi dla podlaskiego miasteczka. Wojskowy klub borykał się z problemami finansowymi, na meczach mieli najniższą frekwencję w Lidze, a gdy przestali płacić składki, odebrano im punkty za remisy z Legią (1-1) i Podgórzem (0-0).

W połowie sezonu działacze postanowili wycofać drużynę z rozgrywek, oddając pozostałe mecze walkowerem. Na koniec sezonu ostatnie miejsce w tabeli – jedyne zwycięstwo nad Wartą 5-2, której zawsze źle grało się w Siedlcach, oraz remis z Polonią oznaczało spadek z ekstraklasy. Trzy lata później wojskowy klub został rozwiązany, choć drużyna Strzelca występowała do wybuchu II wojny światowej.

Liga 1934Rozgrywki w 1934 roku rozpoczęło 12 drużyn, w tym 4 krakowskie i 3 warszawskie. Kraków zachował więc ilość drużyn z poprzedniego sezonu, jednak tym razem rozegrano mniej meczów derbowych. Cracovia, Wisła i Garbarnia zajęły czołowe miejsca w Lidze, a Podgórze – które przegrało wszystkie mecze derbowe – zajęło przedostatnie miejsce w tabeli i pożegnało najwyższą ligę piłkarską w Polsce, nigdy już do niej nie wracając.

W imponującym stylu do Ligi wróciła Polonia, która w meczach eliminacyjnych odniosła zaledwie jedną porażkę (2-3 w Poznaniu z tamtejszą Legją, w drugim meczu 9-0, także pokonała bydgoską imienniczkę i łódzki Union-Touring), następnie odprawiła imienniczkę z Przemyśla (3-0, 5-3) i WKS Śmigły (2-0, 3-1). Grające z nowym logo „Czarne koszule” zastąpiły w Lidze Czarnych, którzy polegli w barażach.

Co ciekawe, także inny warszawski zespół – z czernią w barwach – zmienił swój herb. Na koszulkach Warszawianki i nowym budynku klubowym pojawił się znak z czterema czarnymi pasami na prostej tarczy. Jak widzimy, już przed II wojną światową kluby odświeżały swoje logo z niezłym skutkiem. Dla Polonii była to większa zmiana, a herb w zbliżonym kształcie dotrwał do dzisiaj.

Końcowa tabela rozgrywek w 1934 roku wygląda następująco:

Ruch Wielkie Hajduki logo klubuCracovia logo klubuWisła Kraków logo klubuGarbarnia Kraków logo klubuLegia Warszawa logo klubuPogoń Lwów logo klubuWarta Poznań logo klubuŁKS logo klubuPolonia Warszawa logo klubuWarszawianka logo klubuPodgórze Kraków logo klubuStrzelec Siedlce logo klubu

Źródła:
Rocznik 1934 „Przeglądu Sportowego”

Encyklopedia Piłkarska FUJI, tom 25: O tytuł Mistrza Polski; Katowice 2000

https://pl.wikipedia.org/wiki/Okr%C4%99gowe_ligi_polskie_w_pi%C5%82ce_no%C5%BCnej_(1933)
dostęp: 2016/12/29

http://sport.tvp.pl/2014fifaworldcup/13473677/1934-polska-czyli-pierwszy-polityczny-walkower
dostęp: 2016/12/29

https://www.wikipasy.pl/1934-04-08_Cracovia_-_Ruch_Wielkie_Hajduki_0:3
dostęp: 2016/12/29